5. Marco Borsato
Moettie nu altijd over kleurtjes zingen??

4. Macy Gray
En dat te bedenken dat ik ooit een c.d. van haar bezat…ai ai ai…

3. James Blunt
Hij ziet eruit zoals hij zingt; om op te kotsen.

2. Mariah Carey
Eeuwig zonde!

1. (met stip) CELINE DION
Jankende honden klinken nog beter!

Als ik nu mensen heb beledigd met hun muzieksmaak…whatever! Denk je dat je het beter kan; laat zelf een top 5-je achter!

Ik neem het er dan ook van en heb meteen de ‘kuttuhclub’ uitgenodigd om de nieuwe keuken in te wijden met een tapas-avondje en een wijntje (biertje voor jannie, uiteraard…) Nu maar hopen dat alles ook werkt (afkloppuuuhh)

De tijd gaat zo snel, dat je soms vergeet in welke jaargetijde je leeft. Maar het blijkt dus lente te zijn. Daar kwam ik vanmiddag achter toen ik even een boodschapje ging doen tussen de werkzaamheden van de keuken door. Het zonnetje voelde zowaar warm aan en dat belooft veel goeds, want de winter (of herfst of gewoon ‘vervelend voorjaar’) duurde mij te lang. Zoals de meeste wel weten, ben ik niet zo’n wintertypje. De H&M site is dus al leeggekocht met zomeroutfitjes en de slippers zijn ook al onder een laag stof vandaan gehaald. Nu is het wachten op het echte warme weer.

Met de lente kwam ook het begin van het honkbalseizoen en als fanatieke spelersvrouw en nu met een mede-spelersvrouw in de vorm van Jannie (yay!) zullen de honkbalvelden menigmaal vereerd worden met een bezoekje van onze kant.
So far so good; de ‘mannen’ hebben hun eerste competitie-wedstrijd gewonnen en hun eerste toernooi-zege ook al op hun naam staan. Go Orioles!

Vergeet ik bijna te melden dat een lang-gekoesterde droom is uitgekomen; ik ben onlangs naar een concert van Portishead geweest. En dat was een onbeschrijfelijke ervaring. Na 10 jaar traden ze eindelijk weer op en nu was het dan zo ver. De release van hun 3e album zit er aan te komen en daardoor was een tour onvermijdelijk.
Ik was enorm overdonderd door het stemgeluid van Beth Gibbons en de passie van de muzikanten. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat zij nooit zijn doorgebroken, maar dat houdt ze ook wel weer bij een bepaalde underground-publiek, die hun muziek weet te waarderen op wat het werkelijk waard is. Deze ervaring neem ik in ieder geval mee en kan ik voorlopig wel op teren.

Nog ruim een weekje en mijn verjaardag zit er ook aan te komen. Het liefst skip ik dit (doe ik al jaren) en ook dit jaar zal ik het stilletjes aan me voorbij laten gaan. Wellicht een kleine get-together met wat vrienden, maar dan kan ik ook weer een streepje achter mijn naam zetten. Tja…het hoort erbij. En pa; happy birthday alvast voor morgen!

Nog 1 avondje creatief met eten (ik heb er maar een bagel-avondje van gemaakt) en dan is het vanaf morgen allemaal weer een beetje ‘normaal’ leven. Geen vreemde mannen over de vloer, geen puinzooi in me huis en vooral genieten….Want dat is iets waar ik nu wel echt aan toe ben…

…en uitslapen… ;-)

Nee, we hadden geen straf en we hadden zelfs al boodschappen gedaan, maar na een dag hard klussen en je zinnen te hebben gezet om toch nog die ene kast in elkaar te zetten voordat je naar huis mag, vergeet je helemaal dat je honger hebt.
Daarbij ook nog zeker onze trap een 30/40 keer omhoog en omlaag te hebben gerend (’woops! schroevendraaier vergeten’!), de badkamer van top to bottom te hebben geschrobt (’ooooh! het zijn zwarte vloertegels en niet grijze!!’), je raadt het al:de kilos vliegen eraf, de spierpijn is niet te harden en slapeloosheid eist zijn tol.

Maar we zullen doorgaan! Nog 4 avondjes voordat de vloer gelegd wordt en dan kan het echte werk beginnen: het inrichten!
Wat mij betreft het leukste onderdeel. Alle woonprogramma’s worden gevolgd (door mij, want Jur baalt als een stekker dat we nu nog maar 1 t.v. hebben), de woonmagazines zijn niet aan te slepen en ik heb zelf een mood-board gemaakt! Nu maar hopen dat mijn ideeen ook echt uitvoerbaar zijn….En zo niet, dan maken we er alsnog iets moois van.

Gisteren werden we ook nog een hartelijk welkom geheten door 1 van de buur-luitjes met een potje voorjaarsbloemen. Er wordt flink geklust en verhuisd in ons straat bij menig huisje en deze buurjongen had het initiatief genomen iedereen welkom te heten met een bloemetje. Leuk initiatief. Ik geloof dat we de juiste straat hebben gevonden, voor wat betreft het sociale leven. Laat die zomer maar komen; ik zie de buurtfeesten al helemaal voor me (of in ieder geval het Vroesenpark als vaste party-locatie!)

Ik ben ook al aan het uitkijken naar een tennisracket/outfit; er zit een tennispark om de hoek waar het plan van is om lid te worden. Squashen is leuk, maar met 25 graden sla ik liever buiten een balletje. En ook dit is weer goed voor de sociale contacten!

De zondagmorgen is weer besteed aan een blog. Vaste lezers; geniet er maar van, wellicht dat het de komende tijd met verhuizen weer wat rustiger wordt.

Houdoe!!

So what’s up? Euh…veel en ook weer niet. Belangrijkste is toch wel het kopen van een huis, samen met Jur. (die ik trouwens afgelopen september op Hawaii mijn eeuwige trouw heb beloofd met me poten in een helderblauwe oceaan…;-))

Na lang wikken en wegen en vooral veel rekenen en meten, hebben we besloten dat we het huidige appartement een beetje te klein vinden voor 2 volwassen en 2 pluizenballen. De zoektocht was dus begonnen! Na veel omzwervingen, waarbij we zelfs een woning in Rotterdam-Prinsenland (*gaaaap! so not ready for that one!*) hebben bekeken, zijn we uiteindelijk in Rotterdam-Blijdorp beland. Ja, naast Bokito…hah hah.

Het is een 1,5 appartement, volledig gerenoveerd en officieel bestaande uit 5 kamers (hoewel ik er maar 4 tel….)
3 maart hebben we officieel de sleutel gekregen en zijn direct aan de slag gegaan. Want hoewel het geheel gerenoveerd was, wilden we er toch onze eigen ‘touch’ aan geven dmv wat verf-geklieder, een nieuwe vloer en een keuken. Geld moet rollen!!

Hier vast een voorproefje. Dit is nog met de ‘oude’ vloer en het ‘oude’ kleurtje op de muren….

Paasweekend is the big move! Hopelijk met hulp van wat sterke mannen, want ik ga natuurlijk mijn nagels niet breken met het sjouwen van dozen. De ladies mogen het ‘vuile’ werk opknappen en we zullen het huisje spik -en span opleveren. Toch, J+I??

So much voor het huis. Al met al heeft dat nog heel wat voeten in aarde. Ik ben al bezig met een fotoshoot van het voor -en na effect! Noteer tevens vast in de agenda; ergens in Mei een housewarming!

Verder gaat alles wel zo z’n gangetje. Ouders nog steeds in Spanje. Broer verhuisd naar SF, maar nu weer onderweg terug naar LALA-land. Lang verhaal, besluitloze amerikanen en een hoop moeite. Maar goed, we zullen allemaal wel op onze pootjes terechtkomen, toch?

Voor nu heb ik wel weer genoeg geblogd. Ben toch bang dat vele van jullie deze blog niet eens meer hebben gebookmarked, dus daar zal ik eerst eens even wat aan moeten doen. Hou het in de gaten en geef me op me flikkerrrr als ik weer offline dreig te geraken (komende weken nog even niet ivm het klussen en verhuizen, maar eind april moet ik zeker weer vaker achter het schermpie te vinden moeten zijn).

Tot slot wil ik Marga en Ad heel veel sterkte wensen de komende tijd. Ik denk aan jullie!

I’m out (ja, voor eventjes!)

Let’s see. Well, first of all Mokkel, our newest family member has been part of the household for 2,5 weeks now and she’s totally rocking our world (and Bodhi’s). She’s a little Tasmanian Devil. But we love her. To our suprise Bodhi is pretty relaxed having a little devil in the house and occasionally even takes the initative in chasing Mokkel instead of the other way around. Maybe Bo can loose some weight now with her from her personal trainer, Mokkel?

The countdown has officially begun. Only 4 more days before where heading of for a country called the US of freakin’ A!!! I am totally done and tired and so ready for some R&R…

There is some other (goods) news; I got me a new job! Well, actually the job is the same (media-executive) but I changed companies. So why the change? Well, for one simple reason; It’s all about the Benjamins!! (or Euro’s in my case….)
I am really looking forward to start my job there and work with my ex-coworker, Guido, again. This guy is so much fun. I really missed working with him (he made the switch a couple of months ago and recommended me to his boss!).

But first of to the States. Visit my bro, drive around Cali, hop on down to Oahu and get married! Yay!
I will try to update my blog during our trip as much as possible, but I think I will upload some photos to my Flickr and tell stories later. Don’t want to spend too much time behind a computer during my holiday, ofcourse.

Stay tuned and we’ll get back to you!

Please note the following:
21 September 2007, Chun’s Reef (North Shore) O’ahu (HI) USA @ 10 am

What’s there to do? Well….just a little ‘Ceremony of Love’ of Jurjen and me ;-)

Just to make things clear:

- NO, I am NOT pregnant;
- Neither is Jurjen;
- It is NOT an official (legally-binding) wedding;
- There will NOT be a wedding-party or reception or whatever when we come back to Holland (or maybe just a small one ;-));
- And YES, it will be very romantic.

I always said; “IF I am going to get married (or make a serious commitment), I want to do it on a beach. My feet in the ocean. Just me, my b.f. and a minister.” After careful consideration, Jurjen and I decided we cannot miss out on a ceremony like this, since we are already on the island of Oahu in September. But we did not want to make anything legal, since we found other ways of doing that here in Holland (a so called ’samenlevingscontract’ which is a legal contract. Signing the contract is a very serious thing done by a notary but has nothing romantic to it).

Luckily we found a wedding-company who were willing to perform a ceremony of love (aahhhh…) and make us official “life partners” (instead of “husband and wife”). Check out the gallery-section of Tide the Knot. It’s a little corny, but I love the simple ‘get-married-in-a-bikini-ceremony’.

And as every girl does, I did pick out my dress already. A very simple one. And perfect for a beach-wedding. So look out for the pictures to come in September/October or if you are crazy enough to do it, book a ticket and be there on the beach of Chun’s Reef on 21 September!!

(This is not the dress I picked out, in case you were wondering…that’s a suprise!)

It felt kind of a relieve to know that it had a name, but was familiar enough with the disease to know that I would be ill for quite some time. And that last thing is what is bothering me the most. Luckily a have a very sweet boyfriend, looking out for me (buying me food - which I don’t want to eat because I have zero appetite - and books to read to kill time).

The problem with Mono is that there is no cure for it except rest. Rest, more rest and resting. Doing nothing and listen to your body when you’re tired. And I am tired. Very, very tired. I think I have never slept so much in my whole life. With the Mono came a small liver-infection, which I have to cure by not drinking any alcohol (duh..) and watch my food (otherwise it will swell up like a balloon). I have my good days, but most of them is spent in bed or otherwise on the couch (which is occupied by my brother now, with a sprained ankle…) watching t.v. My doctor gave me an indication of 6 weeks at least where I would feel like this. 6 weeks! That is a very long time, peeps.

So if anyone has any suggestions what I could do - I will try to do some work in a while - please advice me, because I’m going nuts already. Give me a list of books to read, dvd’s to watch (and online stores where I can buy those). Anything to kill time. I would really appreciate it.

And I’m out. My energy is gone for the day….