Die laatste loodjes wegen inderdaad zwaar. We zitten nu midden in het proces van keuken-montage en na wat slapeloze nachten over aannemers, fout-gelegde leidingen en miscommunicaties, zouden we morgenavond ons eerste eitje kunnen koken (na al die magnetronmaaltijden, klinkt een gekookt eitje als een hemelse maaltijd, ja)

Ik neem het er dan ook van en heb meteen de ‘kuttuhclub’ uitgenodigd om de nieuwe keuken in te wijden met een tapas-avondje en een wijntje (biertje voor jannie, uiteraard…) Nu maar hopen dat alles ook werkt (afkloppuuuhh)

De tijd gaat zo snel, dat je soms vergeet in welke jaargetijde je leeft. Maar het blijkt dus lente te zijn. Daar kwam ik vanmiddag achter toen ik even een boodschapje ging doen tussen de werkzaamheden van de keuken door. Het zonnetje voelde zowaar warm aan en dat belooft veel goeds, want de winter (of herfst of gewoon ‘vervelend voorjaar’) duurde mij te lang. Zoals de meeste wel weten, ben ik niet zo’n wintertypje. De H&M site is dus al leeggekocht met zomeroutfitjes en de slippers zijn ook al onder een laag stof vandaan gehaald. Nu is het wachten op het echte warme weer.

Met de lente kwam ook het begin van het honkbalseizoen en als fanatieke spelersvrouw en nu met een mede-spelersvrouw in de vorm van Jannie (yay!) zullen de honkbalvelden menigmaal vereerd worden met een bezoekje van onze kant.
So far so good; de ‘mannen’ hebben hun eerste competitie-wedstrijd gewonnen en hun eerste toernooi-zege ook al op hun naam staan. Go Orioles!

Vergeet ik bijna te melden dat een lang-gekoesterde droom is uitgekomen; ik ben onlangs naar een concert van Portishead geweest. En dat was een onbeschrijfelijke ervaring. Na 10 jaar traden ze eindelijk weer op en nu was het dan zo ver. De release van hun 3e album zit er aan te komen en daardoor was een tour onvermijdelijk.
Ik was enorm overdonderd door het stemgeluid van Beth Gibbons en de passie van de muzikanten. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat zij nooit zijn doorgebroken, maar dat houdt ze ook wel weer bij een bepaalde underground-publiek, die hun muziek weet te waarderen op wat het werkelijk waard is. Deze ervaring neem ik in ieder geval mee en kan ik voorlopig wel op teren.

Nog ruim een weekje en mijn verjaardag zit er ook aan te komen. Het liefst skip ik dit (doe ik al jaren) en ook dit jaar zal ik het stilletjes aan me voorbij laten gaan. Wellicht een kleine get-together met wat vrienden, maar dan kan ik ook weer een streepje achter mijn naam zetten. Tja…het hoort erbij. En pa; happy birthday alvast voor morgen!

Nog 1 avondje creatief met eten (ik heb er maar een bagel-avondje van gemaakt) en dan is het vanaf morgen allemaal weer een beetje ‘normaal’ leven. Geen vreemde mannen over de vloer, geen puinzooi in me huis en vooral genieten….Want dat is iets waar ik nu wel echt aan toe ben…

…en uitslapen… ;-)